Πρωτοβουλία Νέων
Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Λαρίσης
Βρίσκεστε στη σελίδα: Συζητήσεις
Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

05/11/2009 20.΄Πῶς νά ταπεινώνω τό λογισμό μου;

Υποβληθέν θέμα:

20.Πῶς μπορῶ νὰ ταπεινώνω τὸ λογισμό μου;

Aπάντηση:

Ὁ ἅγιος Νικόδημος μᾶς ἀπαντᾶ (Ἀόρατος Πόλεμος κεφ.Β) Δὲν πρέπει νὰ ἐμπιστευόμαστε, οὔτε νὰ δίνουμε θάρρος ποτὲ στὸν ἑαυτό μας.
Τὸ νὰ μὴν ἐμπιστευόμαστε τὸν ἐαυτόν μας (8), εἶναι τόσο ἀναγκαῖο, ποὺ χωρὶς αὐτό, νὰ μήν εἴμαστε βέβαιοι ὅτι κάτι μποροῦμε νά ἐπιτύχουμε.
Γιατί, ἐμεῖς  πού εἴμαστε ἀπὸ τὴ φύση μας διεφθαρμένοι ἀπὸ τὸν καιρὸ τῆς παραβάσεως τοῦ Ἀδάμ, ἔχουμε σὲ μεγάλη ὑπόληψη τὸν ἑαυτό μας. Αὐτή ὅμως ἡ μεγάλη ἰδέα πού ἔχουμε για΄τόν ἑαυτό μας δὲν εἶναι ἀλήθεια, παρὰ ἕνα ψέμα καὶ τίποτα ἄλλο, ἐμεῖς ὅμως, νομίζουμε μὲ μία ἀπατηλὴ ἐντύπωση, πὼς εἴμαστε κάποιοι (9). Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἐλάττωμα, ποὺ πολὺ δύσκολα ἀναγνωρίζεται, καὶ ποὺ δὲν ἀρέσει στὸ Θεό.
Πρέπει δέ  νὰ ξέρουμε, ὅτι κάθε χάρη καὶ ἀρετὴ ποὺ ἔχουμε, προέρχεται ἀπὸ αὐτὸν μόνο, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ κάθε ἀγαθοῦ καὶ ὅτι, ἀπό μᾶς, δὲν μπορεῖ νὰ προέλθει κανένα καλό, οὔτε κανένας καλὸς λογισμός, ποὺ νὰ τοῦ ἀρέσει. Ἂν καὶ αὐτή ἡ ἀναγκαιότατη ἀλήθεια (δηλαδή, τὸ νὰ μὴ πιστεύουμε στὸν ἐαυτόν μας) εἶναι ἔργο τοῦ θεϊκοῦ του χεριοῦ, ποὺ συνηθίζει νὰ τὸ δίνη στοὺς ἀγαπημένους του φίλους, πότε μὲ ἐμπνεύσεις καὶ φωτισμούς, πότε μὲ σκληρὰ μαστιγώματα καὶ θλίψεις, πότε μὲ βίαιους καὶ σχεδὸν ἀνίκητους πειρασμούς, καὶ πότε μὲ ἄλλα μέσα, ποὺ ἐμεῖς δὲν καταλαβαίνουμε. Μὲ ὅλα αὐτά, θέλει νὰ γίνεται καὶ ἀπὸ μέρους μας ἐκεῖνο, ποὺ ἀνήκει, καὶ εἶναι δυνατὸν σὲ μᾶς. Γι' αὐτὸ λοιπόνἀναφέρουμε ἐδῶ τέσσερεις τρόπους μὲ τοὺς ὅποιους μποροῦμε, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, νὰ πετύχουμε αὐτή τὴν ἀμφιβολία τοῦ ἑαυτοῦ μας, δηλαδή, τὸ νὰ μὴν ἐμπιστευόμαστε ποτὲ τὸν ἑαυτό μας.
Ὁ πρῶτος εἶναι τὸ νὰ γνωρίζουμε τὴν μηδαμινότητά μας (10) καὶ νὰ σκεφθοῦμε, ὅτι ἀπὸ μόνοι μας δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε κανένα καλό, γιὰ τὸ ὁποῖο νὰ γίνουμε ἄξιοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.
Ὁ δεύτερος τὸ νὰ  ζητοῦμε πολλὲς φορὲς βοήθεια ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ θερμὲς καὶ ταπεινὲς δεήσεις, ἐπειδὴ αὐτὸ εἶναι χάρισμα δικό Του. Καὶ ἂν θέλουμε νὰ λάβουμε μιά βοήθεια ἀπό τόν Θεό θά πρέπει πρῶτα νὰ δοῦμε τὸν ἑαυτό μας, ὄχι μόνο γυμνὸ ἀπὸ τὴ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἄλλα καὶ ἀδύνατο νὰ τὴν ἀποκτήσουμε μόνοι μας. Ἔπειτα, νὰ μιλᾶμε μὲ οἰκειότητα μέ τό Θεό, καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ πελάγους τῆς εὐσπλαχνίας του, θὰ μᾶς προσφέρει τήν γνώση τοῦ ἑαυτούς μας.
Ὁ τρίτος   τρόπος, εἶναι τὸ νὰ συνηθίσουμε νά φοβόμαστε τόν ἑαυτό μας, τοὺς ἀναρίθμητους  πειρασμούς καί τήν ἀδυναμία μας νά ἀντιμετωπίσουμε σωστά τὶς πανουργίες τῶν δαιμόνων, τὰ στρατηγήματά τους, τὶς μεταμορφώσεις τους σὲ ἀγγέλους φωτός, τὰ ἀναρίθμητα τεχνάσματα καὶ παγίδες, πού μᾶς στήνουν κρυφὰ στὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς.
Ὁ τέταρτος τρόπος εἶναι, ὅταν πέσουμε σὲ κανένα ἐλάττωμα νὰ σκεφθοῦμε καθαρὰ τὴν ἀπόλυτη ἀδυναμία μας, ἐπειδή, γι' αὐτὸ τὸ σκοπὸ παραχώρησε ὁ Θεὸς νὰ πέσουμε, γιὰ νὰ μάθουμε καλύτερα τὴν ἀσθένειά μας (11) καὶ ἔτσι νὰ μάθουμε, ὄχι μόνο νὰ περιφρονοῦμε τόν ἑαυτό μαςἐμεῖς, ἄλλα καὶ νὰ θέλουμε νά μᾶς καταφρονοῦν καὶ οἱ ἄλλοι. Γιατί χωρὶς αὐτή τὴν θέληση, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ γίνει αὐτή ἡ ἐνάρετη δυσπιστία τοῦ ἐαυτοῦ μας, ἡ ὁποῖα ἔχει τὸ θεμέλιό της στὴν ἀληθινὴ ταπείνωση καὶ στὴν προλεγόμενη ἔμπρακτη γνώση τῆς δοκιμῆς.
Ὁπότε, ἀπαραίτητο εἶναι τό νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸ οὐράνιο φῶς, νά γνωρίσουμε τόν ἑαυτό μας.  Αὐτή τὴν γνώση ὅμως συνηθίζει νὰ τὴν δίνη ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ στοὺς ὑπερήφανους καὶ προληπτικούς. Τήν δίδει δέ μέσα ἀπὸ τὶς πτώσεις. Δηλαδὴ τούς ἀφήνει νὰ  πέφτουν σὲ κανένα ἐλάττωμα (ἀπὸ τὸ ὅποιο νομίζουν πὼς ἠμποροῦν νὰ φυλαχτοῦν) γιὰ νὰ γνωρίσουν τὴν ἀδυναμία τους, καὶ νὰ μὴ ἐμπιστέβονται πλέον στὸν ἑαυτὸ τους.
Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ μέσο, τὸ τόσο ἄθλιο καὶ ἀναγκαστικό, δὲν συνηθίζει νὰ τὸ μεταχειρίζεται πάντοτε ὁ Θεός, παρά, ὅταν τὰ ἄλλα μέσα, τὰ πιὸ ἐλεύθερα, ὅπως εἴπαμε, δὲν προξενοῦν στὸν ἄνθρωπο αὐτή τὴν ἐπίγνωση τοῦ ἐαυτοῦ του, γιατί τότε παραχωρεῖ νὰ πέσει ὁ ἄνθρωπος σὲ σφάλματα τόσο μεγαλύτερα ἤ μικρότερα, ὅσο εἶναι μεγαλύτερη ἡ μικρότερη καὶ ἡ ὑπερηφάνεια καὶ ἡ ὑπόληψης, ποὺ ἔχει γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ὥστε, ὅπου δὲν ὑπάρχει καμία ἀπολύτως ὑπόληψη, καθὼς συνέβη στὴν Παρθένο Μαρία, ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει παρομοίως οὔτε καὶ καμία πτώσης. Λοιπόν, ὅταν ἐμεῖς πέσουμε ἄς τρέξουμε ἀμέσως μὲ τὸν λογισμὸ στὴ ταπεινὴ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας, καὶ μὲ ἐπίμονη προσευχὴ νά ζητήσουμε ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ μᾶς δώσει τὸ ἀληθινὸ φῶς, γιὰ νὰ γνωρίσουμε τὴν μηδαμινότητά μας καὶ νὰ μὴν δείχνουμε ἐμπιστοσύνη καθόλου στὸν ἐαυτόν μας, ἐὰν θέλουμε νὰ μὴ πέσουμε πάλι καὶ μάλιστα σὲ μεγαλύτερη βλάβη καὶ φθορά.
 

Δείτε περισσότερα... από Θέματα Συζήτησης

Web developement & design: QV-WEB